Protokół dwufazowego zatwierdzania

Protokół dwufazowego zatwierdzania (Two-Phase Commit) to rozproszony algorytm stosowany w informatyce, który zapewnia atomowość transakcji w wielu węzłach systemu rozproszonego. W systemie rozproszonym, w którym dane są przechowywane i przetwarzane na wielu maszynach, kluczowe jest utrzymanie spójności i doprowadzenie do zgodności wszystkich węzłów co do wyniku transakcji.

Protokół Two-Phase Commit realizuje to, dzieląc transakcję na dwie odrębne fazy: fazę przygotowania (prepare) i fazę zatwierdzenia (commit). W fazie przygotowania koordynator wysyła wiadomość do wszystkich węzłów uczestniczących z prośbą o przygotowanie się do zatwierdzenia transakcji. Każdy uczestnik sprawdza, czy jest w stanie pomyślnie zatwierdzić transakcję, i odsyła koordynatorowi głos: „tak”, jeśli może, lub „nie”, jeśli nie może.

Gdy koordynator otrzyma wszystkie głosy, decyduje, czy przejść do fazy zatwierdzenia, czy przerwać transakcję. Jeśli wszyscy uczestnicy zagłosują „tak”, koordynator wysyła do wszystkich węzłów komunikat commit, polecając im zatwierdzenie transakcji. Jeśli którykolwiek uczestnik zagłosuje „nie” lub po stronie koordynatora wystąpi awaria, koordynator rozsyła komunikat abort, instruując węzły, aby wycofały (rollback) transakcję.

Protokół dwufazowego zatwierdzania zapewnia, że wszystkie węzły w systemie rozproszonym uzgadniają wynik transakcji — albo zostaje ona pomyślnie zatwierdzona, albo całkowicie wycofana. Gwarantuje to atomowość transakcji: albo cała operacja kończy się powodzeniem, albo nie dochodzi do żadnych zmian. Chociaż Two-Phase Commit skutecznie zapewnia spójność i niezawodność w systemach rozproszonych, może wprowadzać opóźnienia i narzut wydajnościowy ze względu na konieczność koordynacji wielu węzłów.